|
|
|
|
|
||
|
|
|
||||
|
„Czerwone jabłuszko” to zbiór 22 etiud - piosenek dwudźwiękowych na skrzypce opartych na motywach znanych melodii m.in. „Kurki trzy”, „Miś z laleczką”, „Jedzie pociąg z daleka”. Etiudy te przeznaczone są dla uczniów szkół muzycznych I stopnia. Znajdziemy tu etiudy: tercjową (nr 9) sekstową (nr 18), oktawową (nr 13), ze smyczkowaniem Viottiego (nr 5), akordową (nr 11) oraz wiele innych. Wykorzystane są również inne środki wydobywania dźwięku jak pizzicato prawą (nr 6) i lewą ręką (nr 5, 22) flażolety (nr 22). Zastosowana jest artykulacja legato, spiccato, sautillè, détaché i inne. W etiudach możemy rozpoznawać melodie śpiewane w dzieciństwie takie jak m.in.: „Czerwone jabłuszko”, „Panie Janie”, „Jadą, jadą misie”. Etiudki te nie są jednak opracowaniem tych melodii. Zawarte tu motywy nasuwają skojarzenia, a ciekawa, czasem nietypowa harmonia pozwala dzieciom poznać nowe współbrzmienia. Rozczytywanie z uczniami układów dwudźwiękowych często sprawia im wiele trudności co w efekcie powoduje problemy intonacyjne i usztywnienia aparatu gry. Ćwiczenie etiud dwudźwiękowych może więc zniechęcić do pracy. Mam nadzieję, że zbiór „ Czerwone jabłuszko” sprawi szczególną radość dzieciom i zachęci do ćwiczenia w domu odpowiednich ustawień palców. Zabawa dwudźwiękami może być piękną przygodą pełną ciekawych współbrzmień. Etiudy stanowią również materiał do ćwiczeń pomagających uzyskać wyrównane brzmienie przy przejściach dwudźwięków przez struny. Nadają się do wykonywania jako osobne pozycje repertuarowe na audycjach i koncertach. Brak na poziomie klas III - V etiud dwudźwiękowych (krótkich i w miarę prostych) powoduje utrudnienia i spowolnienie u dzieci w nauce wydobywania dwudźwięków. Materiał ten przede wszystkim ma temu zaradzić. Nie są to kompozycje do wykonywania tylko na estradzie one stanowią bazę do pracy w domu. Melodie, na których zbiór jest opracowany są bardzo uniwersalne, znane i rozpoznawane. Dzięki nim dzieci łatwiej przyswoją sobie materiał nutowy. W zbiorze znajdziemy etiudy tak o prostych, jak i bardziej skomplikowanych układach palcowych. Dwudźwięki z pustymi strunami przeplatają się z tercjowymi, sekstowymi i oktawowymi chwytami. Znajdziemy tu również mniej spotykane dwudźwięki jak sekundy, kwarty i septymy. Taka różnorodność daje możliwość doboru odpowiedniego ćwiczenia do poziomu umiejętności ucznia. Zastosowana w etiudach - piosenkach aplikatura została napisana nad niektórymi chwytami tak by czytające dziecko łatwiej mogło opanować materiał. W niektórych etiudach obok klasycznego palcowania zostały zaproponowane w nawiasach trochę trudniejsze palce, wymagające od ucznia większej sprawności technicznej. Zastosowane w etiudach smyczkowania mogą stanowić czasem utrudnienia dla ucznia. Nie są one jednak bezwzględnie obowiązującymi lecz stanowią kolejny element techniki, wyrazistości melodycznej i charakterystycznej danego utworu. Urozmaicenie to pozwala nauczycielowi na opracowywanie poszczególnych etiud dla własnych potrzeb. Podane smyczkowania są jedynie sugestią a nie narzuconym obowiązkiem. Większość etiud napisanych zostało w pierwszej pozycji w przystępnych tonacjach: C - dur (nr 15), G - dur (nr 3, 5, 6, 7, 10, 11, 13, 17), D - dur (nr 2, 4, 9, 18, 19, 20), A - dur (nr 1, 12, 16), F - dur (nr 14), B - dur (nr 21), g - moll (nr 8), d - moll (nr 22). Zbiór ten dedykuję moim wspaniałym rodzicom, którzy nauczyli mnie wielu pięknych piosenek Paweł Wójtowicz |
|||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
